Το Δέντρο που Έδινε: Το ωραιότερο παραμύθι που γράφτηκε ποτέ για μεγάλους

Το “Δέντρο που Έδινε” του Σελ Σιλβερστάιν εκδόθηκε το 1964. Πρόκειται για ένα από τα πλέον αριστουργηματικά κείμενα που διαβάσατε ποτέ σε “παιδικό” βιβλίο. Σε ελάχιστες προτάσεις, δίνεται μια υπέροχη ιστορία που σε μαγεύει. Το κείμενο του Σιλβερστάιν απορρίφθηκε στην αρχή από εκδοτικούς οίκους ως πολύ λυπημένο για τα παιδιά και πολύ απλοϊκό για τους ενήλικες. Σήμερα, έχει πουλήσει περισσότερα από 9 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο ενώ σε όλους τους διαγωνισμούς και ψηφοφορίες επιτροπών και ομάδων ανθρώπων εμφανίζεται πάντα στην πρώτη εκατοντάδα με τα καλύτερα παιδικά βιβλία. Ένα παραμύθι γεμάτο με δυνατά μηνύματα για την προσφορά, τη γενναιοδωρία, την πλεονεξία, την ακόρεστη μανία που οδηγεί στην ανικανοποίηση και αχόρταγη απαίτηση για όλο και περισσότερα, μέχρι που η ζωή φτάνει στο τέλος…   “Μία φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά… και αγαπούσε ένα αγοράκι. Κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε τον βασιλιά του δάσους. Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα. Παίζανε και κρυφτό…κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.Το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά… πάρα πολύ κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα πέρασαν τα χρόνια και το αγόρι μεγάλωσε. Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή. Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε: «Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου από κάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο». «Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;». «Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι…

Continue ReadingΤο Δέντρο που Έδινε: Το ωραιότερο παραμύθι που γράφτηκε ποτέ για μεγάλους

Οδυσσέας Ελύτης: Πουθενά δεν πάω ακούς.. ή κανείς ή κι οι δυο μαζί

“Έτσι μιλώ για σένα και για μένα Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο. Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά. Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά. Διαφήμιση Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει … Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει. Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ. Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει. Που πια δεν έχω τίποτε άλλο… Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα… Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου. Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι. Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς … Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου Να μιλώ για σένα και για μένα. Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς… Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί…” Από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη Τα χρόνια της διαμονής του στο Παρίσι (1969 – 1971) ο Οδυσσέας Ελύτης συνθέτει «Το Μονόγραμμα» που έμελλε να περάσει στη συνείδηση όλων ως ένα από τα ερωτικότερα ποιήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο θα τυπωθεί αρχικά (1971) στις Βρυξέλλες και τον αμέσως επόμενο χρόνο στην Ελλάδα (1972). Στα 60 του χρόνια ο ποιητής δημιούργησε έναν ερωτικό ύμνο γεμάτο νεανικότητα και πάθος, που κατορθώνει ν’ αποδώσει ακόμη και τις πιο λεπτές εκφάνσεις του ερωτικού συναισθήματος. Ο τίτλος “Μονόγραμμα” είναι ένα γράμμα ή ο συνδυασμός δύο ή περισσότερων γραμμάτων, συνήθως τα αρχικά ονόματος, για τη δημιουργία μιας σφραγίδας. Μπορούμε οπότε να σκεφτούμε το μονόγραμμα ως τα αρχικά του ονόματος της αγαπημένης του ποιητή ή το συνδυασμό των αρχικών γραμμάτων από τα ονόματά τους, σε μια σφραγίδα που φτιάχνει ο…

Continue ReadingΟδυσσέας Ελύτης: Πουθενά δεν πάω ακούς.. ή κανείς ή κι οι δυο μαζί

Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ξοδεύουν χρήματα σε εμπειρίες ζωής …

Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ξοδεύουν χρήματα σε εμπειρίες ζωής και όχι αντικείμενα. Υπάρχουν άνθρωποι που ξοδεύουν χρήματα για καινούργια ρούχα, μοδάτα παπούτσια και ακριβά κοσμήματα σε σημείο εθισμού. Αλλά είναι σημαντικό να θυμόμαστε τη σημασία του να επενδύουμε σε εμπειρίες ζωής περισσότερο από ένα κομμάτι διάσημου σχεδιαστή. Τα λεφτά δεν αγοράζουν την ευτυχία! Φαίνεται ότι οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι στον κόσμο είναι αυτοί που κρατούν αποστάσεις από την αλόγιστη σπατάλη σε άχρηστα πολλές φορές αντικείμενα. Αντίθετα, ξοδεύουν τα χρήματά τους σε ταξίδια, εμπειρίες και αναμνήσεις. Αν όλοι επενδύαμε στο μέλλον μας παρά στα παπούτσια μας, η ζωές μας θα ήταν πιο όμορφες από ό,τιδήποτε άλλο που μπορούν να αγοράσουν τα χρήματα. Η ζωή είναι αναμνήσεις, όχι διαμάντια. Απλά σκεφτείτε το: στο τέλος της ζωής σας θα αναπολείτε το γεγονός ότι είχατε ένα τελευταίας τεχνολογίας τηλέφωνο και παπούτσια διάσημου σχεδιαστή ή ανθρώπους που σας καθόρισαν; Ερευνητές του San Francisco State University, διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι καταλαβαίνουμε ότι ζωή είναι οι αναμνήσεις που δημιουργούμε αλλά πέφτουμε στην παγίδα της υπερκατανάλωσης, την οποία στο τέλος μετανιώνουμε. ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΣΟΥ ΣΕ Ο,ΤΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ Ο,ΤΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΔΗΜΟΦΙΛΗ Έρευνα του Cornell University πολλοί θα ήθελαν για κοινωνικό status να αγοράσουν ακριβά ρολόγια και κοσμήματα. Ζούμε σε μια κοινωνία της διαφήμισης και ό,τι αγοράζουμε είναι με κίνητρο την προβολή μας. Ο Δρ. Thomas Gilovich είναι καθηγητής του Cornell University: «Αγοράζουμε πράγματα για να μας κάνουν χαρούμενους, και το πετυχαίνουμε. Αλλά για λίγο, τα καινούργια αντικείμενα μας ενθουσιάζουν αλλά μετά τα συνηθίζουμε». Και συνεχίζει: «Δεν υποστηρίζω ότι δεν πρέπει να ανταμείψουμε τον εαυτό μας μετά από σκληρή δουλειά με ένα νέο ρούχο ή μια έξοδο, αλλά να επενδύουμε περισσότερα από εμπειρίες που δημιουργούν αναμνήσεις παρά σε αντικείμενα που δε θα έχουν ενδιαφέρον σε σύντομο διάστημα. Οι εμπειρίες είναι…

Continue ReadingΟι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ξοδεύουν χρήματα σε εμπειρίες ζωής …

Μενέλαος Λουντέμης – «Ἐρωτικὸ κάλεσμα»

Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά. Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια. Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές. Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες. Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά. Ἔλα κοντά μου δὲν εἶμαι ἄνεμος. Τοὺς ἄνεμους τοὺς κόβουν τὰ βουνά. Τοὺς βουβαίνουν τὰ λιοπύρια. Τοὺς σαρώνουν οἱ κατακλυσμοί. Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ὁ ἄνεμος. Ἐγὼ δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας στρατολάτης ἕνας ἀποσταμένος περπατητὴς ποὺ ἀκούμπησε στὴ ρίζα μιᾶς ἐλιᾶς ν᾿ ἀκούσει τὸ τραγούδι τῶν γρύλων. Κι ἂν θέλεις, ἔλα νὰ τ᾿ ἀκούσουμε μαζί. Μενέλαος Λουντέμης (Κωνσταντινούπολη 1906 - Ἀθήνα 1977): (ψευδώνυμο τοῦ Γιάννη Βαλασιάδη)· πεζογράφος καὶ ποιητής. CoverPhoto: Pre Kiss,2010, Olivia Bee

Continue ReadingΜενέλαος Λουντέμης – «Ἐρωτικὸ κάλεσμα»

Μπέρτραντ Ράσελ: «Δεν θα πεθάνω ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να κάνω και λάθος»

Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί! Απ’ ό,τι μπορώ να θυμηθώ, δεν υπάρχει ούτε μια λέξη στα Ευαγγέλια που να επαινεί την ευφυΐα. Οι άνθρωποι γεννιούνται αμόρφωτοι, όχι ηλίθιοι. Γίνονται ηλίθιοι με την εκπαίδευση. Αν στον κόσμο σήμερα υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που επιθυμούσε τη δική του ευτυχία περισσότερο απ’ ό,τι επιθυμούσε τη δυστυχία των άλλων, σε μερικά χρόνια θα είχαμε έναν παράδεισο. Δεν θα πέθαινα ποτέ για τα πιστεύω μου, γιατί μπορεί να είναι λάθος. Είναι σπατάλη ενέργειας να θυμώνεις μ’ έναν άνθρωπο που συμπεριφέρεται άσχημα, όπως είναι να θυμώνεις με ένα αμάξι που δεν παίρνει μπροστά. Κι αν ακόμα υπάρχει Θεός, αμφιβάλλω ότι έχει τη ματαιοδοξία να προσβάλλεται από αυτούς που αμφισβητούν την ύπαρξή Του. Μια καλή ζωή είναι αυτή που εμπνέεται από την αγάπη και καθοδηγείται από τη γνώση. Ένα από τα σημάδια επερχόμενου νευρικού κλονισμού είναι όταν πιστεύει κανείς ότι η δουλειά του είναι φοβερά σημαντική. Είναι πιθανό η ανθρωπότητα να βρίσκεται στο κατώφλι μια χρυσής εποχής. Αν είναι έτσι όμως, πρέπει πρώτα να αποκεφαλίσουμε τον δράκο που φυλάει την πόρτα, και ο δράκος αυτός είναι η θρησκεία. Είδα μια μέρα ένα παιδί στο σχολείο να κακομεταχειρίζεται ένα μικρότερο αγόρι. Αγανάκτησα, αλλά μου απάντησε: «Οι μεγαλύτεροι με χτυπούν και εγώ χτυπώ τους μικρότερους. Είναι δίκαιο». Με αυτά τα λόγια συνόψισε την ιστορία του ανθρώπινου είδους. Τρία πάθη, απλά, αλλά κατακλυσμιαία, εξουσιάζουν τη ζωή μου: Η λαχτάρα για αγάπη, η αναζήτηση της γνώσης και η αβάσταχτη θλίψη για τα βάσανα του ανθρώπινου είδους. (η πρώτη φράση από την αυτοβιογραφία του) Οι θρησκείες που καταδικάζουν την ηδονή των αισθήσεων, ωθούν τους ανθρώπους να αναζητούν την ηδονή της εξουσίας. Η αναφορά ενός ηλιθίου για τα λόγια ενός ευφυούς ανθρώπου δεν μπορεί να είναι ακριβής, επειδή υποσυνείδητα μεταφράζει αυτό…

Continue ReadingΜπέρτραντ Ράσελ: «Δεν θα πεθάνω ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να κάνω και λάθος»

Leo Tolstoy – «Η μουσική με κάνει να ξεχνώ τον εαυτό μου..»

Και, γενικώς, η μουσική είναι τρομερό πράγμα. Τι είναι; Δεν καταλαβαίνω, τι είναι η μουσική; Τι κάνει; Και γιατί το κάνει αυτό που κάνει; Λένε ότι η μουσική επενεργεί με τρόπο που εξυψώνει την ψυχή. Ανοησίες! Ψέματα! Ναι, επενεργεί, επενεργεί φοβερά, το αναγνωρίζω, αλλά καθόλου με τρόπο που εξυψώνει την ψυχή. Δεν επενεργεί ούτε με τρόπο που εξυψώνει ούτε με τρόπο που χαμηλώνει την ψυχή,αλλά με τρόπο που ερεθίζει την ψυχή. Πως να σας το πω; Η μουσική με κάνει να ξεχνώ τον εαυτό μου,την πραγματική μου κατάσταση, με μεταφέρει σε μια κατάσταση, όχι δική μου. Έχω την εντύπωση ότι υπό την επήρεια της μουσικής αισθάνομαι ό,τι δεν μπορώ να αισθανθώ στην πραγματκότητα, ότι καταλαβαίνω ό,τι δεν μπορώ να καταλάβω στην πραγματικότητα, ότι μπορώ να καταφέρω ό,τι δεν μπορώ να καταφέρω στην πραγματικότητα. Υποθέτω ότι η μουσική ενεργεί σαν χασμουρητό, σαν γέλιο: δε νυστάζω αλλά χασμουριέμαι, αφού βλέπω κάποιον να χασμουριέται, δεν έχω με τι να γελάσω αλλά γελάω, αφού βλέπω ακούω κάποιον να γελάει. Η μουσική με μεταφέρει αμέσως στην ψυχική κατάσταση στην οποία βρισκόταν εκείνος που έγραψε αυτή τη μουσική. Η ψυχή μου ταυτίζεται με την ψυχή του και μαζί του μεταφέρομαι από τη μία κατάσταση στην άλλη, αλλά γιατί το κάνω αυτό,δεν ξέρω. Βλέπετε,εκείνος που έγραφε π.χ. τη Σονάτα του Κρόιτσερ,ο Μπετόβεν,αυτός ήξερε γιατί βρισκόταν σ'αυτήν την κατάσταση -αυτή η κατάσταση τον οδήγησε να κάνει ορισμένες πράξεις,είχε για εκείνον κάποια σημασία, ενώ για μένα δεν έχει καμία. Γι'αυτό η μουσική μόνο ερεθίζει και δεν ολοκληρώνει. Leo Tolstoy, Η Σονάτα του Κρόιτσερ - απόσπασμα || René François Xavier Prinet "Kreutzer Sonata" Πηγή: 23oGramma

Continue ReadingLeo Tolstoy – «Η μουσική με κάνει να ξεχνώ τον εαυτό μου..»

Anton Čechov: «Ένας αριθμός»

Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της. - Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν... Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα... - Για σαράντα. - Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ... - Δύο μήνες και πέντε μέρες... - Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές. Πηγαίνετε περίπατο μετα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές... Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη. - Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά; Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα. - Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του... Βγάζουμε δύο ρούβλια... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να 'χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια... - Όχι, δεν έγινε…

Continue ReadingAnton Čechov: «Ένας αριθμός»

Μπορείτε να έχετε αυτό ακριβώς που θέλετε, αρκεί να το ζητήσετε

Μπορείτε Να Έχετε Αυτό Ακριβώς Που Θέλετε, Αρκεί Να Ζητήσετε Αυτό Που Ακριβώς Θέλετε. Ίσως να έχετε μερικές ιδέες, σχετικά με όλα αυτά, που θέλετε να έχετε στην ζωή σας, περισσότερα χρήματα, καλύτερη δουλειά, μεγαλύτερο αυτοκίνητο, πιο πολλούς πελάτες, ή καλύτερες σχέσεις. Ξέρετε όμως Ακριβώς Με Ακρίβεια τι Ακριβώς θέλετε; …κι αν αυτό που θέλετε είναι κάτι που όντως εσείς το θέλετε κι όχι κάποιος άλλος; Για να έχουν οι Σκέψεις, Θετικές Σκέψεις, Σκοποί, Όνειρα, Δηλώσεις, δύναμη και να αποκτήσετε αυτό που ζητάτε, θα πρέπει να δείτε προσεκτικά, αυτό που Δηλώνετε στο Σύμπαν της ύλης, είναι αυτό που θέλετε; Είναι αυτό που θα σας κάνει καλύτερο εσάς και τους γύρω σας; Είναι αυτό που όταν το αποκτήσετε θα ομορφύνει την ζωή σας, θα αναδείξει τον καλύτερο τον ανώτερο εαυτό σας; Καμιά φορά ζητάμε πράγματα και όταν τα αποκτούμε, ανακαλύπτουμε, ότι δεν είναι ακριβώς όπως τα έχουμε φανταστεί, δεν μας χαροποίησαν, δεν μας έδωσαν την ικανοποίηση που περιμέναμε. Συμβαίνει. Το πλέον τραγικό είναι ότι δεν είμαστε έτοιμοι ενεργειακά για να διαχειριστούμε-απολαύσουμε, το νέο, το διαφορετικό, το δυνατό. Καμιά φορά αυτό που ταιριάζει στις σκέψεις που κάνουμε, είναι η μιζέρια και η κακομοιριά, άσχετα του τι λέμε με τα λόγια. Μπορεί να λέμε “θέλω περισσότερα χρήματα” αλλά σπάνια γνωρίζουμε τι θα κάνουμε με αυτά τα χρήματα όταν έρθουν, αν έχουμε την απαιτούμενη ενέργεια-παιδεία- γνώση- μόρφωση, για την διαχείριση τους, και ακόμη χειρότερα δεν γνωρίζουμε ΠΟΣΑ ΑΚΡΙΒΩΣ χρήματα είναι αυτά που θέλουμε. Παρ όλα αυτά, απλά “θέλουμε περισσότερα χρήματα” έτσι χαριτωμένα και αόριστα. Πίσω από αυτή την σχιζοφρένεια – εκτός από την τεμπελιά να μάθετε περί αυτού που ζητάτε- είναι και η Σκέψη που διασκορπίζεται δεξιά – αριστερά, που πηδάει από κλαδί σε κλαδί, σαν χαζοχαρούμενο πιθηκάκι. Για το ίδιο πράγμα που θέλετε, κάνετε, ταυτόχρονα, τουλάχιστον δέκα διαφορετικές σκέψεις, είναι…

Continue ReadingΜπορείτε να έχετε αυτό ακριβώς που θέλετε, αρκεί να το ζητήσετε

Μενέλαος Λουντέμης: «Να αγαπάς όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα όλοι οι άνθρωποι»

«Να γελάς πιο πλούσια από όλους τους ευτυχισμένους. Να κλαις πιο αληθινά από όλους τους λυπημένους. Και να αγαπάς. Να αγαπάς όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα όλοι οι άνθρωποι» – Μενέλαος Λουντέμης Να γελάς, να κλαις, ν’ αγαπάς. Κι αν πληγωθώ; Με ρωτάτε συχνά. Κι αν πονέσω; Κι αν ο άλλος δεν μου συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο; Κι αν ο άλλος δεν είναι αντάξιος των προσδοκιών μου; Κι αν με εγκαταλείψει; Κι αν με απατήσει; Κι αν, κι αν; Κι αν λοιπόν με αυτό τον τρόπο το μόνο που καταφέρνεις είναι να μη ζεις; Κι αν με αυτό τον τρόπο εγκλωβίζεσαι στους φόβους και στις σκέψεις σου; Κι αν με αυτό τον τρόπο μαθαίνεις να υψώνεις τείχη και άμυνες, που ενώ θεωρείς ότι σου προσφέρουν ασφάλεια, την ίδια στιγμή σε εγκλωβίζουν; Να αγαπάς… Να αγαπάς όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα όλοι οι άνθρωποι, είπε ο Λουντέμης. Να απολαύσεις αυτό το συναίσθημα και να μην το ακυρώνεις με τους φόβους σου. Να το απολαύσεις και να το διεκδικήσεις. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικαίωμα στην αγάπη, στην απόλαυση, στην ηδονή, στην έκφραση των συναισθημάτων και στην απόλαυσή τους. Μην φοβάσαι να αγαπήσεις. Μην φοβάσαι να αγαπηθείς. Να βρεις όμως τον κατάλληλο άνθρωπο. Εκείνον που θα σε ακούσει, εκείνον που θα νιώσει τις ανάγκες και τα θέλω σου, εκείνον που δεν θα φοβηθεί να τσαλακωθεί μαζί σου. Στο δρόμο σου θα συναντήσεις και πολλούς που δεν θα είναι οι κατάλληλοι. Θα υπάρξουν πολλές στιγμές που θα απογοητευτείς. Θα υπάρξουν πολλά βράδια που θα νιώθεις τα δάκρυά σου να κυλάνε και δεν θα μπορείς να σταματήσεις. Κι άλλα βράδια που θα υπάρχει ένα αναπάντητο γιατί. Μην αφήσεις όμως το φόβο σου να κυριαρχήσει. Μην πιστέψεις ότι όλοι είναι ακατάλληλοι και ότι όλοι θα σε πληγώσουν. Μην κλειστείς μέσα. Να βγεις.…

Continue ReadingΜενέλαος Λουντέμης: «Να αγαπάς όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα όλοι οι άνθρωποι»

Όλα εδώ πληρώνονται, δε συγχωρεί το κάρμα.

Από παιδί σου έλεγαν πως όταν θέλεις κάτι πολύ, στο τέλος θα το αποκτήσεις. Τα χρόνια πέρασαν, οι επιθυμίες σου έμειναν στο ντουλάπι και το σύμπαν δεν αποδείχτηκε τόσο φιλικό μαζί σου. Σε όλα τα κομμάτια της ζωής σου πήγαινες με αυτή τη λογική μέχρι που ο Κοέλιο κι η γνωστή του φράση «Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει η επιθυμία σου πραγματικότητα» άρχιζαν να σε εκνευρίζουν. Στη ζωή έλκουμε αυτό που είμαστε κι όχι αυτό που θέλουμε πολύ. Σίγουρα τα «θέλω» μας αντικατοπτρίζουν τον εαυτό μας αλλά αυτό ως ένα βαθμό. Αν το κάρμα είναι κάτι σαν την τεράστια ρόδα του λούνα παρκ, η θέα από ψηλά όσο επικίνδυνη είναι, άλλο τόσο είναι μαγευτική και καλώς ή κακώς εσύ διαλέγεις τη θέα κι από πόσο ψηλά θα την δεις. Όσον αφορά τις σχέσεις το «έλκουμε ό,τι είμαστε» ισχύει και με το παραπάνω. Όσο κι αν επιθυμείς κάποιον πολύ, πάντα θα παίρνεις αυτό που ταιριάζει στην ψυχοσύνθεσή σου την εκάστοτε στιγμή. Δεν μπορεί να είσαι μπερδεμένος και να προσπαθείς να έλξεις έναν άνθρωπο ξεκάθαρο. Στο κάτω-κάτω της γραφής τι σου φταίει κιόλας; Είσαι χαρούμενος; Έλκεις τη χαρά! Είσαι λυπημένος; Έλκεις τη λύπη! Είσαι μπερδεμένος; Συγχαρητήρια, κέρδισες έναν μ@λακομαγνήτη τελευταίας τεχνολογίας κι ό,τι αυτό συνεπάγεται μαζί. Μην απορείς! Η ζωή είναι σαν ένα ζεστό πιάτο φαγητό κι εσύ σαν έμπειρος μάγειρας οφείλεις να βάζεις τα απαραίτητα συστατικά που θα απογειώσουν τη γεύση την κατάλληλη στιγμή. Όταν είσαι έτοιμος πραγματικά να είσαι ευτυχισμένος τότε η ζωή , ναι, θα φανεί γενναιόδωρη μαζί σου και θα σου δώσει όλες τις ευκαιρίες για να ζήσεις την ευτυχία που προετοίμασες τον εαυτό σου. Άλλο το «θέλω», άλλο το «κάνω» κι άλλο το «είμαι». Τα τρία αυτά ρήματα όσο συναφή κι αν φαίνονται, απέχουν χιλιόμετρα μεταξύ τους το ένα…

Continue ReadingΌλα εδώ πληρώνονται, δε συγχωρεί το κάρμα.