Οι 10 αλήθειες που δεν πρέπει να ξεχνάς στη ζωή σου

Μέσα στην πολυάσχολη καθημερινότητά μας συνήθως ξεχνάμε να θυμόμαστε 10 σημαντικές αλήθειες της ζωής. Πάμε να τις φρεσκάρουμε μαζί… 1. Το παρελθόν δεν αλλάζει. 2. Οι γνώμες των άλλων δεν καθορίζουν τη δική μας πραγματικότητα. 3. Το ταξίδι ζωής είναι διαφορετικό για τον καθένα. 4. Ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές. 5. Η ευτυχία είναι μέσα μας. 6. Οι θετικές σκέψεις οδηγούν σε θετικές πράξεις. 7. Το χαμόγελο είναι μεταδοτικό. 8. Η καλοσύνη δεν κοστίζει. 9. Αποτυγχάνουμε μόνο όταν παραιτούμαστε. 10. Ό,τι δίνουμε, παίρνουμε. Photo by Scott Ligare

Continue ReadingΟι 10 αλήθειες που δεν πρέπει να ξεχνάς στη ζωή σου

Γυναίκες, μαθήματα ζωής…

Έχει κι εκείνες τις γυναίκες…που δεν το έβαλαν κάτω! Πάτησαν στην αξιοπρέπεια τους και σήκωσαν ένα ανάστημα, που κανείς δεν το περίμενε. Έκρυψαν έντεχνα τα δάκρυα τους και έθαψαν κομμάτια από τα “θέλω” τους, για να μπορέσουν να αποδείξουν την δύναμη της ψυχής τους. Ναι έχει και τέτοιες γυναίκες, που δεν λύγισαν, δεν φοβήθηκαν, δεν πουλήθηκαν. Έσφιξαν τα δόντια και έπεσαν στη φωτιά. Που αναμετρήθηκαν με τον φόβο τους και τον σκόρπισαν με την θέληση τους. Το έκαναν για να επιβιώσουν και τα κατάφεραν. Γύρισαν την πλάτη σε όσους ήθελαν να απομυζούν και να εκμεταλλεύονται την φύση τους και τους έδειξαν περίτρανα την δύναμη της ψυχής τους και την ατσάλινη θέληση τους. Σε έναν πόλεμο άτυπο, που δεν είχε να κάνει με βόμβες, αλλά με χειριστικές συμπεριφορές, με υποτίμηση και με βρώμικες οσμές ανατολίτικης εξουσίας! Είναι εκείνες οι γυναίκες, που ανέλαβαν και τους δύο ρόλους, για να μην αφήσουν κανένα κενό στα παιδιά τους. Εκείνες που ξέχασαν τις ανάγκες τους, και πάντα με το χαμόγελο – ακόμη και στις χειρότερες συνθήκες – δεν άφησαν κανέναν να αμφισβητήσει την ποιότητα τους. Έκαναν στην άκρη χορηγούς και εύκολο χρήμα και κράτησαν ψηλά τις αρχές τους, δίνοντας μαθήματα και παραδείγματα, σε όλους αυτούς που περίμεναν με το δάκτυλο στην σκανδάλη, για να τις “εκτελέσουν”. Μπορεί τα νύχια τους να μην ήταν στην πένα, μπορεί η γκαρνταρόμπα τους, να ήταν λιγοστή, και η μετακίνηση τους να είχε πόδια και λεωφορεία, όμως το κούτελο τους ήταν καθαρό. Έλαμπε από αξιοπρέπεια και τύφλωσε εκείνους, που βιάστηκαν να τις λυπηθούν. Μέχρι που στο τέλος, όλοι έσκυψαν το κεφάλι. Διότι κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να τα βάλουν μαζί τους. Διότι τελικά τα κατάφεραν. Διότι τελικά δεν παραδόθηκαν. Διότι τελικά δεν ξεπουλήθηκαν! Αλλά έδωσαν μαθήματα ανθρωπιάς. Έδωσαν μαθήματα αξιοπρέπειας. Κάτι, που είναι άγνωστο σε πολλούς. Κι…

Continue ReadingΓυναίκες, μαθήματα ζωής…

Να ζεις τη ζωή. Να απολαμβάνεις αυτά που έχεις γιατί από τη μία στιγμή στην άλλη, το δεδομένο γίνεται παρελθόν

Η ζωή κινείται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και μας παρασύρει καθημερινά μαζί της, σε ένα μοναδικό ταξίδι αντιθέσεων και εκπλήξεων. Γράφει ο Μάνος Σαμοθράκης Είναι εκπληκτικό πόσο γρήγορα αλλάζουν οι καταστάσεις στη ζωή μας. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν είναι αδύνατον.Και εμείς, μέσα στο κέντρο της “φουρτούνας”, να ακροβατούμε συνεχώς, προσπαθώντας να ισορροπήσουμε και να επιπλέουμε. Είναι φοβερό, πως από τη μία στιγμή στην άλλη, το δεδομένο γίνεται παρελθόν και το αδύνατον γίνεται παρόν και μέλλον. Η λύπη διαδέχεται τη χαρά και η χαρά τη λύπη. Η βροχή τον ήλιο και ο ήλιος την καταιγίδα. Όλα περνούν, όλα έρχονται! Να απολαμβάνεις λοιπόν αυτά που έχεις. Δεν είναι δεδομένα, μπορεί μέσα σε λίγες μέρες, λίγες ώρες…να χαθούν. Μην ζηλεύεις, μην βγάζεις κακία, μην κρατάς πείσματα και μούτρα. Πες αυτά που νιώθεις, ένα “σ’ αγαπώ” που χρωστάς. Μια “συγγνώμη” που χρωστάς. Αγκάλιασε τους γονείς σου, τώρα σε χρειάζονται, όχι να τους ανάβεις καντήλια. Αγκάλιασε τα παιδιά σου, πάρε τηλέφωνο ένα φίλο που όλο το αναβάλλεις, διότι δεν προλαβαίνεις. Ζήσε τη σημερινή μέρα, σα να είναι η τελευταία σου. Μπορεί και να είναι και να μην το ξέρεις! Πήγαινε εκείνο το ταξίδι που ονειρευόσουν από παιδί. Αγάπα σα να μην υπάρχει αύριο, έτσι για να γεμίζει η ψυχή χρώματα. Μην αφήνεις τίποτα για αργότερα. Όλα είναι εδώ μπροστά σου και σε προκαλούν να τα ζήσεις, να τα απολαύσεις, να τα δοκιμάσεις. Και να ελπίζεις για αυτά που θέλεις. Να πιστεύεις στα όνειρα σου. Να παλεύεις, και μία μέρα θα γίνουν. Τα αδύνατα…θα γίνουν δυνατά. Να είσαι αισιόδοξος, ανοιχτόμυαλος, δεκτικός, επίμονος, να έχεις πίστη. Η ζωή θέλει αγάπη, χαμόγελο, και αρκετή τρέλα. Για να πάρει χρώμα, να πάρει δύναμη, να πάρει ζωή. Ναι, μην απορείς! Κάπου στην επόμενη στροφή, σε περιμένει το όνειρο, ο έρωτας, η ευτυχία. Σε περιμένει η ίδια…

Continue ReadingΝα ζεις τη ζωή. Να απολαμβάνεις αυτά που έχεις γιατί από τη μία στιγμή στην άλλη, το δεδομένο γίνεται παρελθόν

Κάποιοι άνθρωποι έρχονται με μοναδικό σκοπό να φύγουν

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι, που έρχονται στη ζωή μας με μοναδικό σκοπό να φύγουν. Δεν έχουν βλέψεις εγκατάστασης σ’ αυτήν, ούτε προσφοράς συναισθηματικής. Για την ακρίβεια αυτοί οι άνθρωποι για μένα δεν έχουν συναισθήματα. Είναι απλώς καιροσκόποι. Δεν είναι σωστό να χαρακτηρίζουμε ανθρώπους από μεμονωμένες συμπεριφορές. Το ποιόν του καθενός, όμως, φαίνεται την ώρα της λήψης αποφάσεων. Οι δειλοί κι οι ανασφαλείς ποτέ δεν αναλαμβάνουν το ρίσκο ν’ αλλάξουν τη ζωή τους άρδην. Να κάνουν μια γενική ανακατάταξη σ’ όλα για χάρη κάποιου άλλου. Ο φόβος της δέσμευσης, ακόμη κι ο φόβος της δικής τους προσφοράς τους αγχώνει και γι’ αυτό προτιμούν να πληγώσουν, παρά ν’ αναλάβουν την ευθύνη μιας σχέσης. Κι εδώ θα με ρωτήσετε: «Αφού ξέρουν ότι δε θα μείνουν, για ποιο λόγο μπαίνουν στη ζωή ενός ανθρώπου και την αναστατώνουν;». Και για να σας είμαι ειλικρινής, θα σας απαντήσω με το χέρι στην καρδιά. Γιατί απλώς έτσι τους βολεύει. Ναι, είναι σκληρό και εγωιστικό. Άκρως εγωιστικό, αλλά κανείς ανασφαλής δε θα σκεφτεί εμάς πρώτα, αλλά μόνο τον εαυτό του. Θέλει να περάσει καλά και μπορεί να μας το θέσει κι εξ αρχής ότι δεν είναι το κατάλληλο άτομο για σχέση ή ότι δεν μπορεί τις δεσμεύσεις και θα την «κάνει» σύντομα. Μ’ αυτόν τον τρόπο κι εκείνος είναι καλυμμένος ότι ήταν ξεκάθαρος και ρίχνει όλη την ευθύνη σε μας. Κι εμείς που έχουμε αρχίσει μετά απ’ το επίμονο φλερτ του να αισθανόμαστε, τι κάνουμε; Βάζουμε τη λογική μπροστά και δεν μπαίνουμε καν στη διαδικασία να το ζήσουμε ή το ζούμε όσο πάει με τη βεβαιότητα ότι θα μας αφήσει κάποια στιγμή; Τις περισσότερες φορές ακολουθούμε την καρδιά μας, γιατί σκεφτόμαστε ότι ναι μεν είναι έτσι, όπως μας περιέγραψε, αλλά ίσως με εμάς να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Ίσως καταφέρουμε να τον αλλάξουμε, ίσως…

Continue ReadingΚάποιοι άνθρωποι έρχονται με μοναδικό σκοπό να φύγουν

Όσοι μένουν μόνοι καιρό καταλήγουν σε πιο πετυχημένες σχέσεις

Οι σχέσεις είναι δύσκολες. Οι άνθρωποι είναι περίεργοι. Καθένας μας με τις δικές του ιδιαιτερότητες και τις δικές του ανησυχίες. Όπως είπε και ο Bukowski «Ψάχνουμε κάποιον που οι δαίμονες του να παίζουν καλά με τους δικούς μας». Για να είναι ήσυχη η ψυχή μας. Για να ηρεμεί το μυαλό μας. Διαφορετικές επιθυμίες και πολλοί κανόνες. Πάρα πολλά «πρέπει» που έχουν αποτυπωθεί μέσα μας, με αποτέλεσμα να βάζουμε όλο και περισσότερους περιορισμούς στον εαυτό μας. «Πρέπει» –που ενώ δεν θα έπρεπε– καθορίζουν τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας και τις αλληλεπιδράσεις μας. Χαρακτήρες που έρχονται σε κόντρα και συνήθειες που δε συμβαδίζουν, αν και πολλές φορές τις αναγκάζουμε. Δύο άνθρωποι δημιουργούν το «μαζί». Πόσο απέχει το μόνος απ’ το «μαζί» και πόσο σημαντικό είναι να απολαύσεις τη μοναξιά κι ό,τι έχει να σου προσφέρει πριν μετατραπείς από μονάδα σε δυάδα; Φοβόμαστε τη μοναξιά. Μην τη συγχέουμε με τη μοναχικότητα. Φίλους έχουμε και τους αγαπάμε και μας αγαπάνε. Θα είναι εκεί για τα ποτά που θέλουμε να πιούμε, για τα δύσκολα, για τα ανάποδα, για τα ωραία. Το θέμα μας, λοιπόν, δεν είναι τα ωραία, αλλά τα μοιραία. Και πώς μπορούν να εμφανιστούν στη ζωή μας όταν θα είμαστε έτοιμοι για αυτά. Στην προκειμένη περίπτωση, όταν μιλάμε για μοναξιά εννοούμε αυτό που ξαφνικά το κρεβάτι μας φαντάζει μεγάλο πια. Κάποτε ήταν γεμάτο, αλλά τώρα υπάρχει άπλετος χώρος. Εννοούμε τις νύχτες που θα αράξουμε για ταινία και θα πρέπει να φάμε όλα τα popcorn που φτιάξαμε μόνοι μας και που αν μας πάρει ο ύπνος στον καναπέ, θα πρέπει να μας φροντίσουμε μόνοι μας και να μας φέρουμε κουβέρτα να μας σκεπάσουμε. Ακούγεται τρομακτικό, ε; Κι όμως, είναι ό,τι καλύτερο κι ό,τι πιο αναγκαίο για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας καθώς και το τι ψάχνουμε στον άνθρωπο που θα…

Continue ReadingΌσοι μένουν μόνοι καιρό καταλήγουν σε πιο πετυχημένες σχέσεις

Μετά το καλό, μας περιμένει το καλύτερο

«Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει. Εκείνος που θα παλέψει με τον κόσμο Και θα θελήσει να αντέξει στις αναποδιές Θα πρέπει να αποφασίσει πως δεν θα αποθαρρυνθεί, Γιατί η αποφασιστικότητα είναι η μητέρα της δύναμης της ψυχής Και οδηγεί στην απελευθέρωση μας» Σάμουελ Πάλμερ Όταν έψαχνα να νοικιάσω ένα γραφείο, βρήκα ένα ωραίο διαμέρισμα με λογικό νοίκι. Είπα στο μεσίτη ότι θα το έπιανα, αλλά επειδή δεν είχα νέα του, μετά από μερικές μέρες του τηλεφώνησα για να του θυμίσω ότι έπρεπε να υπογράψουμε το συμβόλαιο. Με διαβεβαίωσε ότι όλα ήταν εντάξει και να μην ανησυχώ. Πέρασε άλλη μια εβδομάδα και όταν ξανατηλεφώνησα πήρα την ίδια απάντηση. Τελικά, λίγες μέρες μετά, του είπα πως δεν μπορούσα να περιμένω άλλο. Με πληροφόρησε ντροπιασμένος ότι ο ιδιοκτήτης δεν ήθελε να το νοικιάσει σε μένα. Είχε ρίξει μια ματιά στα βιβλία μου και δεν του άρεσε η φιλοσοφία μου. Ένιωσα προσβεβλημένος. «Αυτά είναι διακρίσεις!» φώναξα. Ο μεσίτης προσπάθησε να υπερασπιστεί τη θέση μου απέναντι στον ιδιοκτήτη, αλλά ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Το μυαλό μου γύριζε σαν τρελό από το θυμό μου για το γεγονός ότι είχα εξαπατηθεί και με θιγεί με τόσο ελεεινό τρόπο. Στο μεταξύ όμως μια εσωτερική φωνή μου έλεγε: «Δεν υπάρχει λόγος να ταράζεσαι. Τελικά όλα λειτουργούν για το καλό μας». Καθώς γύριζα στο σπίτι μου με το αυτοκίνητο, αποφάσισα να πάρω ένα γραφικό δρομάκι, όπου είδα στην πρόσοψη ενός κτιρίου μια μεγάλη πινακίδα που έλεγε «Ενοικιάζεται». Η σπιτονοικοκυρά ήταν μια θαυμάσια γυναίκα, που έκανε μαθήματα τάι-τσι. Ο χώρος ήταν μεγάλος, πανέμορφος, οικονομικός, με κήπο γύρω του, και απείχε μόλις λίγα λεπτά από το σπίτι μου. Ήταν από κάθε άποψη πολύ καλύτερος από εκείνον που είχα χάσει. Τον νοίκιασα και… από τότε ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Τίποτα δε χάνουμε…

Continue ReadingΜετά το καλό, μας περιμένει το καλύτερο

Αρκετά σε θυμήθηκα, αρκετά με πόνεσες, τώρα προχωράω…

Νύχτωσε πάλι απόψε! Έξω ο αέρας φυσάει δυνατά, κάνει κρύο και εγώ εδώ να με κυριεύει ξανά η μοναξιά! Αγκαλιά με τις αναμνήσεις και εκείνο το βάρος στο στήθος που δεν μ’αφήνει να σηκωθώ, να κάνω παρέα με εκείνη τη θλίψη που μου καίει τα σωθικά. Βλέπεις κατάφερες και πάλι να τρυπώσεις στα σοκάκια του μυαλού μου και να αναστατώσεις κάθε σκέψη. Δίπλα μου, μια φωτογραφία που είναι ό,τι απέμεινε από σένα. Στέκομαι για λίγο μουδιασμένος και την παρατηρώ. Κοιτάζω το χαρούμενο πρόσωπό σου, το όμορφο χαμόγελό σου και εκείνα τα μάτια. Εκείνα τα πανέμορφα και μυστηριώδη μάτια σου, εκείνα που έκρυβαν τόσα πολλά. Θυμάμαι να προσπαθώ μάταια να διαβάσω τα μυστικά σου, θυμάμαι να προσπαθώ να καταλάβω, μα με κέρδιζες κάθε φορά. Εσύ είχες ήδη δει, το ήξερες, το έβλεπες καλύτερα από μένα. Εγώ στεκόμουν θνητός, μαγεμένος, χαμένος στα τοπία, τυφλωμένος από έρωτα. Δεν έβλεπα, δεν μπορούσα, δεν ήθελα, δεν με ένοιαζε! Βυθισμένος στην άρνηση για σένα, γιατί μου αρκούσε που ήμουν μαζί σου! Πόνος και αγανάκτηση , είναι ότι άφησες μέσα μου και εγώ με μανία να παραμυθιάζομαι πως είμαι καλά και να πέφτω ξανά στο ίδιο λάθος. Σε παρακαλώ, άφησέ με! Θέλω να φύγεις, θέλω να ξεχάσω για το καλό μου, για να μαζέψω εκείνη την ψυχή που ρήμαξες, να τη σώσω όσο ακόμη προλαβαίνω, αυτό θέλω μόνο. Άφησέ με! Αυτή τη χάρη κάνε μου την τελευταία. Κουράστηκα να παλεύω με τους δαίμονες! Βλέπεις, εσύ τα κατάφερες, προχώρησες, απέδειξες πως είσαι δυνατή, βρήκες τον εαυτό σου. Σε χαίρομαι, μα κάπου κάπου σε ζηλεύω. Τώρα είναι η σειρά μου, πρέπει και εγώ να σηκωθώ! Αν σε ρωτούσα και εσύ ένα “πρέπει” θα μου έδινες για απάντηση. Ακόμη και τώρα μιλάω μαζί σου, σε διάλογο μιας τρέλας που δεν βγάζει πουθενά! Άφησέ με, σε παρακαλώ. Αρκετά…

Continue ReadingΑρκετά σε θυμήθηκα, αρκετά με πόνεσες, τώρα προχωράω…

9 απαράβατοι νόμοι των ευτυχισμένων σχέσεων. Ο 3ος είναι χρυσάφι!

Πάντα προσελκύουμε ένα τέτοιο πρόσωπο στη ζωή μας που στην πραγματικότητα μοιάζει με μας. Αν δεν είστε ικανοποιημένοι με το περιβάλλον σας, κοιτάξτε μέσα στην ψυχή σας. Αν νομίζετε ότι είστε τυχεροί άνθρωποι, αυτό συμβαίνει επειδή το πιστεύετε. Έτσι, αν θέλετε να προσελκύσετε στη ζωή σας ένα άτομο αντάξιό σας, γίνετε εσείς το άτομο που θα θέλατε να προσελκύσετε. Ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος Ό,τι δίνουμε, παίρνουμε πίσω. Αντιμετωπίστε τον σύντροφό σας, όπως εσείς θα θέλατε να σας αντιμετωπίζει. Ο νόμος της αγάπης Όλοι χρειαζόμαστε πραγματικά την αγάπη. Η αγάπη είναι η αποδοχή, η ειλικρίνεια, η τρυφερότητα, η φροντίδα, η προθυμία να δώσουμε και να αναλάβουμε την ευθύνη, την αξιοπιστία, την ανιδιοτέλεια, τη γενναιοδωρία. Και όσο περισσότερο προβάλλουμε αυτές τις ιδιότητες, τόσο περισσότερο τις λαμβάνουμε πίσω σε αντάλλαγμα. Συμπτώματα όπως ο φόβος, η ζήλια, η εξάρτηση, ο χειρισμός, ο έλεγχος, οι κατηγορίες, δεν έχουν να κάνουν τίποτα με την αγάπη. Ο νόμος των λέξεων Όλες οι λέξεις έχουν δύναμη. Τα λόγια μπορούν να θεραπεύσουν, και μπορούν να σκοτώσουν. Να είστε προσεκτικοί τι λέτε. Τα επίθετα, οι ύβρεις, και οι κατηγορίες προκαλούν πληγές στη ψυχή μας και είναι δύσκολο να επουλωθούν. Έχουν μη αναστρέψιμη ενέργεια. Χρησιμοποιήστε τη δύναμη των λέξεων μόνο για καλά λόγια, φιλοφρονήσεις, έγκριση και υποστήριξη. Ο νόμος της εμπιστοσύνης Η εμπιστοσύνη είναι στοιχείο ζωτικής σημασίας. Χωρίς αυτή, το άτομο γίνεται καχύποπτο, ανήσυχο και γεμάτο φόβο. Το άλλο άτομο αισθάνεται παγιδευμένο σε μια συναισθηματική φυλακή, και νιώθει ότι δε του επιτρέπεται να αναπνέει ελεύθερα. Η ζήλια είναι ο φόβος της μοναξιάς, της χαμηλής αυτοεκτίμησης και της απέχθειας για τον ίδιο τον εαυτό μας. Η εμπιστοσύνη αποτελεί βασικό στοιχείο της αληθινής αγάπης. Ο νόμος της ειλικρίνειας Να είστε ειλικρινείς. Η αγάπη ποτέ δεν είναι σταθερή, μοιάζει με ένα φυτό που είτε αναπτύσσεται και ανθίζει είτε…

Continue Reading9 απαράβατοι νόμοι των ευτυχισμένων σχέσεων. Ο 3ος είναι χρυσάφι!

Όλοι είμαστε οι «κακοί» σε μια ιστορία

Σπάνια οι ιστορίες τελειώνουν με ένα «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Αυτό το τέλος ανήκει μόνο στα παραμύθια κι εμείς έχουμε σταματήσει από καιρό να πιστεύουμε σε αυτά. Στον πραγματικό κόσμο όταν οι τίτλοι τέλους πέφτουν, συνήθως ο ένα ζει καλά κι ο άλλος όχι και τόσο. Όταν η ιστορία φτάνει στο τέλος της πάντα θα υπάρχει ένας κακός κι ένας καλός. Ο καλός πόνεσε, ο κακός στέρησε. Ο καλός περίμενε υπομονετικά, αλλά ο κακός δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ο καλός πίστευε πως μερικά πράγματα είναι αυτονόητα. Πίστευε πως η αγάπη είναι για να μοιράζεται, πως τα συναισθήματα δεν έχουν κανόνες κι όρους. Αλλά στον αληθινό μας κόσμο τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Τίποτα δε διαρκεί όσο το θέλουμε εμείς. Η φαντασία απ’ την πραγματικότητα απέχουν τόσο όσο χρειάζεται για να βρεθούμε απ’ τα σύννεφα στο έδαφος απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Ο αυθορμητισμός δεν τους διακατέχει όλους. Όταν θα σηκωθούμε να φύγουμε ο άλλος μπορεί να μη μας κυνηγήσει. Όταν θα παρεξηγηθούμε, ο άλλος μπορεί να μην είναι εκεί για να μας λύσει τις απορίες. Όταν όλα θα πάνε στραβά, ποιος μας εγγυάται πως ο άλλος θα είναι εκεί για να προσπαθήσουμε μαζί να τα φέρουμε πάλι στα ίσια τους; Όλα αυτά, η συμπεριφορά μας στα δύσκολα, η υπομονή μας, το πόσο θέλουμε να προσπαθήσουμε και το πόσο έτοιμοι είμαστε να δώσουμε, αναλύονται όλα κάτω απ’ το ίδιο φάσμα. Πόσο καλά είμαστε με τον εαυτό μας. Κατά πόσο έχουμε καταφέρει να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας, πόσο έχουμε πολεμήσει τις ανασφάλειές μας; Πόσο έτοιμοι είμαστε, τελικά, να δεχτούμε, αλλά και να προσφέρουμε; Επειδή οι καταστάσεις συνεχώς αλλάζουν, όλα είναι ρευστά και κανείς δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει αύριο, δεν είναι και τόσο εύκολο τελικά να έχουμε μια ακέραιη προσωπικότητα. Δεν είναι εύκολο να συμβιβαστούμε με τα…

Continue ReadingΌλοι είμαστε οι «κακοί» σε μια ιστορία

Η αγάπη φεύγει, όταν φεύγει ο θαυμασμός!

Σήμερα πήγα το παιδί μου, στη παιδική χαρά και συνάντησα μια παλιά δασκάλα του, μητέρα 4 παιδιών, το πιο μικρό 2 ετών. Έμεινα έκπληκτη όταν μου είπε πως είχε μόλις λίγους μήνες που είχε πάρει διαζύγιο και ο πρώην άντρας της είχε φύγει από το σπίτι. ΄Ήρεμα και αθόρυβα, μου είπε. Ομολογώ πως ζήλεψα. Όχι για τον χωρισμό της αλλά για το «ήρεμα και αθόρυβα» που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δική μου περίπτωση όταν πρέπει συχνά πυκνά να αντιμετωπίζω τον θυμό του και τον θυμό του παιδιού μας. Περνάει άραγε ποτέ αυτός ο θυμός; Από την Άννα Παπαδοπούλου Το πρώτο καιρό είχα πολύ σοβαρό πρόβλημα με τον θυμό του παιδιού. Μέχρι και σήμερα δεν έχει φύγει εντελώς. Αυτό όμως που με πειράζει περισσότερο είναι τα «Δεν σε θέλω» ή «Δεν σ’ αγαπάω» μόνο παρουσία του μπαμπά του. Μπορεί δηλαδή να έχουμε γυρίσει από βόλτα, να παίζαμε, να γελάγαμε μόλις πριν 2 λεπτά μαζί και αμέσως μόλις έρχεται ο μπαμπάς του, ξαφνικά τραβιέται και λέει «Δεν αγαπάω τη μαμά», «Δεν τη θέλω», «Η μαμά με βαράει». Ο πρώην άντρας μου, άλλο που δεν θέλει. «Βαράς το παιδί;» λέει μπροστά του ή «Ορίστε, το παιδί λέει ότι δεν σε θέλει». Και όλα αυτά, επειδή τόλμησα να φύγω από το γάμο. «Για άλλον» λέει εκείνος. «Για μένα» λέω εγώ. Δεν τον κατηγορώ, ίσως κι εγώ στη θέση του να ήμουν το ίδιο θυμωμένη ή τόσο θυμωμένη με εμένα, που να έπρεπε οπωσδήποτε να το ξεφορτώνω στον άλλον για να μην τρελαθώ. Θα ήθελα όμως το παιδί μας, να μας βλέπει έστω και τυπικά καλά μεταξύ μας. Να βλέπει τον μπαμπά του να με χαιρετάει όποτε έρχεται να τον πάρει και όχι να γυρίζει το κεφάλι. Να μας ακούει να μιλάμε στο τηλέφωνο σαν άνθρωποι και όχι σαν Ούγκανοι. Να ξέρω πως θα τον πάρω τηλέφωνο και…

Continue ReadingΗ αγάπη φεύγει, όταν φεύγει ο θαυμασμός!